Breathing Corpses

U bent hier

In Breathing Corpses zijn drie morbide verhalen in elkaar gevlochten.
Amy werkt als kamermeisje in een goedkoop hotel. Jim, getrouwd met Elaine, heeft een verhuurbedrijf voor opslagruimte. De twee yuppen Ben en Kate verzanden in een onvermijdelijk conflict tijdens een hittegolf, als de mussen dood van dak vallen. Op een ochtend vindt Amy een lijk in bed: een man die teveel pillen heeft geslikt. Kate vindt in het park een vrouw wier keel is doorgesneden. Jim vindt in één van z’n boxen een vrouwenlichaam in ontbinding. De ontdekking van een lijk verandert onherroepelijk het leven van degene die het vindt. De drie verhalen zijn met elkaar verbonden: iedere gebeurtenis brengt een trein aan het rijden die daarna de volgende gebeurtenis veroorzaakt. Maar het verhaal wordt niet in chronologische volgorde gepresenteerd. Dat maakt het stuk tot een thriller waarin oorzaak en gevolg een onontwarbare kluwen vormen. Inderdaad: de kluwen is onontwarbaar, want de levenden zijn vaak net zo levenloos als de doden.

De relaties tussen de levende personages zijn slechter dan die tussen de levenden en de doden. Vanuit een ander perspectief is communicatie het centrale thema in het stuk, of liever gezegd: het ontbreken van communicatie. Dat leidt tot geestelijke dood, terwijl de aanraking met de fysieke dood de personages juist boven het dagelijks bestaan lijkt te verheffen.

‘It is about people trying to live and deal with what life throws at them – the desperate fight for happiness’, zegt Laura Wade in een interview in The Guardian: ‘I’ve always been fascinated by those newspaper reports about people out walking the dog who discover a body in the bushes. For a short time they are at the heart of the story, and then what happened to the corpse becomes the focus and the person who found the body passes into obscurity. But they have to live every day with the knowledge of what they found. It’s the idea that once you’ve lifted the lid and looked inside the box, what you’ve seen stays with you. You can’t unsee what you have witnessed.’

Laura Wade (geboren 1977) is een talentvolle Britse toneelschrijfster. Ze is in 2004 met schrijven begonnen en heeft sindsdien in hoog tempo verschillende stukken voortgebracht. Breathing Corpses is in 2005 in Londen in première gegaan. Het stuk werd door het Engelse Venue Magazine uitgeroepen tot ‘Best play of 2007’. Breathing Corpses is naar het Nederlands vertaald door Joeri Vos. Onder de titel Levende Doden is het in 2007 gespeeld door het Nationale Toneel.

Meld je aan voor onze nieuwsbrief